Kendimden biliyorum.Bir şeyi isterdim, onun için yapmam gerekenlere dikkatimi, emeğimi, zamanımı, özenimi vermezdim. Çok yapmak istediğim için hep aklımda ve dilimde olurdu. Yapmadığım/beceremediğim/olmadığı için içimde burukluk, hatta bazen yetersizlik ve güvensizlik olurdu. … Enstrüman çalmak istediğini söyleyip, çabalamayan, dudağını bükerek “ama ben çalamıyorum” diyenler… Biraz daha sosyal olmak, ilgi görmek, dost edinmek, hatırlanmak isteyip de: aramayan, sormayan, gitme

Kendini bilmek, cesurca kendi içinde olan bitene bakmak, tepkilerini, tavırlarını, edepsizliklerini, ilkelliklerini tanımak müthiş bir şey. Hiç kolay değil, ama bir yandan müthiş. Açıklığa kavuşuyor bir şeyler. Deneyimlerime, eğilimlerime, değerlerime dair bir içgörü kazanıyorum. Anlam kazanıyor. Perde kalkıyor. Mesela tepkilerimi gözlemliyor, altında yatan korkularımı görüyor ve bunun altındaki ihtiyaçlarımı tanımlıyorum. Bu akışın olmazsa olmazı “radikal kabul” de buna eşli

Doğuyoruz. Zihnimiz bomboş. Dünyayı gördüklerimizle öğreniyoruz. Gördüğümüz doğruları kendi doğrularımız yapıyoruz. Kendi doğrularımız sanıyoruz. Bir ailede büyüyoruz. İlk gördüğümüz ilişki örneği burası. O bomboş zihinlerimizin boşlukları en çok burada doluyor. Nasıl ilişki ve iletişim kuruluyor; bir insan diğerinden ne beklemeli, ne beklememeli; bu beklentiyi karşılayabilmek için nasıl davranmalı ve nasıl davranmamalı; nasıl duygular var ilişkilerin içinde, bu duygularla ne